Artykuł: Technologie budowy ścian

Technologie budowy ścian

  1. Funkcję konstrukcyjną - posiada zdolność do przeniesienia wszelkich założonych obciążeń
  2. Funkcję izolacyjną - zapewnia dostateczną izolacyjność termiczną i akustyczną 
  3. Funkcję osłonową - chroni elementy konstrukcji przed wpływem czynników atmosferycznych oraz stanowi trwałe i estetyczne wykończenie elewacji.

Ściana jednowarstwowa

Użyty do ich wzniesienia materiał pełni rolę zarówno konstrukcyjną, jak i izolacyjną. Rozwiązanie to jest wystarczające w nieco cieplejszym klimacie, natomiast coraz częściej odchodzi się od niego w naszym położeniu geograficznym. W celu zapewnienia znacznie wyższego komfortu cieplnego, akustycznego oraz znacznie niższych kosztów wieloletniej eksploatacji ten rodzaj ścian zastępowany jest murami wielowarstwowymi.

Zalety:

  • przyspieszenie i uproszczenie budowy ścian zewnętrznych wynikające z braku warstwy termoizolacji;
  • przy zastosowaniu tynków mineralnych łatwe przenikanie pary wodnej i mniejsze ryzyko wystąpienia zjawiska hermetyzacji budynku.

Niedogodności:

  • konieczność docieplania wieńców, nadproży;
  • konieczność murowania elementów na zaprawie ciepłochronnej;
  • konieczność utrzymywania bardzo dużej dokładności murowania;
  • technologia nie wybacza żadnych błędów. 1 błąd = 1 mostek termiczny (miejsce, przez które ucieka ciepło);
  • trudności w transportowaniu i wbudowywaniu gabarytowo dużych pustaków;
  • przewymiarowane ściany konstrukcyjne - duże grubości ścian (40-50 cm);
  • niemożliwe do usunięcia mostki termiczne w postaci spoin, które stanowią często ok. 10-20% powierzchni ścian;
  • brak warstwy, która pozwala na zniwelowanie błędów wykonawczych.

Ściany warstwowe 

Powstałe z 2 lub 3 warstw odpowiednio dobranych materiałów budowlanych. Nośna warstwa wewnętrzna powstała np. z pustaków konstrukcyjnych przenosi obciążenia i zapewnia izolacyjność akustyczną. Warstwa elewacyjna natomiast stanowi zabezpieczenie ściany przed wpływem czynników atmosferycznych i decyduje o estetyce obiektu.

Najważniejsze zalety ścian wielowarstwowych to:

  • możliwość kształtowania współczynnika przenikania ciepła, co pozwala na znaczną oszczędność energii potrzebnej do ogrzania budynku;
  • likwidacja mostków cieplnych (miejsc, przez które ucieka ciepło);
  • duża dowolność w kształtowaniu estetyki elewacji domu (np. tynki, okładziny, cegły klinkierowe);
  • możliwość uzyskania większej powierzchni wewnętrznej budynku dzięki mniejszej grubości ścian zewnętrznych (szczególnie przy ścianach dwuwarstwowych);
  • komfort (doskonały mikroklimat, bardzo dobra izolacyjność akustyczna (40-50 dB), odporność na działanie czynników atmosferycznych, korozję biologiczną, uderzenia i ścieranie, bezpieczeństwo (pełna mrozo- i ognioodporność, niska nasiąkliwość cegieł klinkierowych tworzących warstwę elewacyjną), trwałość barw i prestiż w przypadku ścian trójwarstwowych.

Ściany dwuwarstwowe

Najpopularniejsze w Polsce. Powstają przy wykorzystaniu warstwy konstrukcyjnej, warstwy izolacji cieplnej (jej grubość decyduje o wartości współczynnika przenikania ciepła - U) oraz elewacyjnej (np. tynku lub płytki klinkierowej).

Zalety:

  • prosta i sprawdzona technologia;
  • pozwala tak jak w ścianie trójwarstwowej na zachowanie ciągłości termoizolacji;
  • duże możliwości wykonania tanim kosztem elementów architektonicznych takich jak boniowania, gzymsy, pilastry itp.;
  • różnorodne faktury wypraw elewacyjnych;
  • możliwość stosowania płytek klinkierowych zamiast wypraw elewacyjnych.


Niedogodności:

  • trudność w zabezpieczeniu partii cokołowej i styku z gruntem przed uszkodzeniami mechanicznymi i ich następstwami;
  • warstwy wykończeniowe mają często większy opór dyfuzyjny niż wewnętrzne warstwy ściany. Szczelne wyprawy tynkarskie (w szczególności z kopolimerów akrylu i silikonowe) ograniczają dyfuzje pary wodnej;
  • okładziny ulegają przebarwieniu na skutek działania promieni słonecznych;
  • konieczność odświeżania elewacji co 3-5 lat;
  • wymiana lub renowacja tynku co około 15 lat.


Ściana trójwarstwowa

Złożone z warstwy konstrukcyjnej, warstwy izolacji cieplnej, szczeliny powietrznej oraz warstwy osłonowej (np. z cegieł klinkierowych). Technologia ściany trójwarstwowej zakłada, że każda warstwa pełni w konstrukcji właściwą funkcję ze względu na własną specyfikę i parametry:

Funkcja konstrukcyjna - pozwala bezpiecznie przenieść wszelkie założone obciążenia, zarówno te ze ścian wyższych kondygnacji, dachu, jak i środowiskowe (parcie/ssanie wiatru). 

Funkcja izolacyjna - chroni ścianę konstrukcyjną przed przemarzaniem. W połączeniu z materiałami ściennymi pełni też poniekąd rolę izolacji akustycznej.

Funkcja osłonowa - dotyczy elewacji z kamienia naturalnego lub klinkieru. Chroni dwie poprzednie warstwy przed uszkodzeniami mechanicznymi oraz środowiskowymi (deszcz, śnieg, wiatr). Pełni też rolę reprezentacyjną, odpowiadając za odczucia estetyczne odbiorcy.

Zalety:

  • znana od wieków i sprawdzona technologia;
  • trwała i odporna na uszkodzenia oraz bezkosztowa w okresie użytkowania elewacja;
  • doskonały mikroklimat. Przepuszcza parę wodną, lecz nie pozwala na jej kondensację w przegrodzie – ściana nigdy nie jest zawilgocona;
  • pozwala na zachowanie ciągłości termoizolacji;
  • dzięki ścianie osłonowej z klinkieru oraz termoizolacji przegroda doskonale tłumi hałas;
  • najkorzystniejszy z punktu widzenia fizyki budowli układ warstw w ścianie trójwarstwowej sprawia, że w porze letniej w pomieszczeniach jest stosunkowo chłodno, natomiast w sezonie zimowym ściany akumulują ciepło i oddają je w razie potrzeby z powrotem do wnętrza;
  • szeroka paleta kolorów i faktur cegieł klinkierowych daje niezliczone możliwości aranżacyjne.

Niedogodności:

  • wyższe koszty budowy;
  • pracochłonność wykonania i podatność na błędy budowlane.


Źródła: Cerpol, Wienerberger

Czytaj także